توضیحات
کود هورمون جیبرلیک اسید سینرجین (مایع)
Synergin
(Unique Gibberellic Acid Blend)
شماره ثبت ماده کودی: 16666
معرفی:
این محصول، ترکیبی متعادل از عناصر غذایی پرمصرف و ماده آلی غنی‌شده با هورمون گیاهی جیبرلیک اسید است که ضمن تأمین نیازهای تغذیه‌ای گیاه، به احیا و بهبود سلامت خاک کمک می‌کند. این ترکیب با تحریک رشد رویشی و افزایش سبزینگی، تقویت سیستم ریشه، بهبود گلدهی و تشکیل میوه، درشت‌شدن میوه‌ها و پرشدن دانه‌ها، نقش مؤثری در افزایش کمیت و کیفیت محصول ایفا می‌کند.
همچنین با بهبود ساختار خاک، افزایش فعالیت میکروارگانیسم‌های مفید و ارتقای ظرفیت نگهداری آب و عناصر غذایی، شرایط مطلوب‌تری برای رشد و توسعه گیاه فراهم می‌سازد.
نتیجه مصرف این محصول، خاکی حاصلخیزتر، گیاهی شاداب‌تر و محصولی باکیفیت‌تر خواهد بود.
ترکیبات:
ویژگی ها:
– تحریک رشد رویشی و افزایش سبزینگی گیاه
– افزایش تقسیم و توسعه سلولی و رشد اندام‌های گیاهی
– تقویت رشد ساقه و توسعه سیستم ریشه
– تحریک گلدهی و بهبود تشکیل میوه
– کمک به درشت‌شدن میوه و پرشدن دانه
– تأمین متعادل عناصر غذایی پرمصرف
– افزایش شادابی و طراوت گیاه
– بهبود ساختار خاک و افزایش فعالیت میکروبی
– کمک به حفظ رطوبت و نگهداری عناصر غذایی در خاک
– افزایش کمیت و بهبود کیفیت محصول
موارد مصرف : تمامی محصولات کشاورزی
درختان میوه و محصولات باغی
این گروه، شاید وسیع‌ترین و شناخته‌شده‌ترین حوزه کاربرد جیبرلیک اسید باشد.
انگور (به‌ویژه ارقام بی‌دانه): یکی از مهم‌ترین و رایج‌ترین موارد مصرف است. اهداف شامل درشت کردن حبه‌ها، طویل کردن خوشه، تنک کردن حبه‌ها و در نهایت افزایش عملکرد و کیفیت میوه است.
مرکبات (پرتقال، لیمو، نارنگی، کلیمنتین): برای کاهش ریزش میوه، تحریک تشکیل میوه (نوآوری) و تأخیر در پیری میوه استفاده می‌شود تا زمان برداشت و ماندگاری محصول بهبود یابد.
درختان دانه‌دار (سیب، گلابی، به): برای بهبود تشکیل میوه و در برخی موارد تولید میوه‌های پارتنوکارپ (بدون دانه) به کار می‌رود.
درختان هسته‌دار (گیلاس، آلبالو، هلو، زردآلو، شلیل): برای افزایش اندازه میوه، بهبود تشکیل میوه و تأخیر در رسیدگی (در برخی ارقام مانند خرمالو) استفاده می‌شود.
توت‌فرنگی: برای درشت شدن میوه و افزایش عملکرد بسیار رایج است. زمان مصرف معمولاً چند هفته قبل از گلدهی است.
سبزیجات و محصولات صیفی
کاربرد در این گروه اغلب با هدف افزایش رشد رویشی، بهبود کیفیت یا تسریع برداشت انجام می‌شود.
گوجه‌فرنگی: برای افزایش رشد رویشی، بهبود تشکیل میوه و در برخی کشت‌های گلخانه‌ای برای افزایش عملکرد.
کدو (Zucchini): برای تحریک رشد و افزایش عملکرد میوه.
کلم: برای افزایش رشد و بهبود عملکرد، به‌ویژه در مراحل اولیه رشد.
پیاز: برای افزایش رشد و بهبود عملکرد سوخ.
بادمجان و بامیه: برای افزایش رشد و بهبود تشکیل میوه و عملکرد.
سبزیجات برگی (اسفناج، کرفس): برای افزایش رشد برگ و طویل شدن ساقه (در کرفس) به کار می‌رود.
کنگر فرنگی: برای تحریک رشد و تسریع در برداشت محصول.
محصولات زراعی
این کاربردها بیشتر بر افزایش اجزای عملکرد (مانند پنجه‌زنی، ارتفاع و اندازه دانه) متمرکز هستند.
نیشکر: برای افزایش ارتفاع ساقه و در نتیجه افزایش تناژ محصول.
برنج (شالی): برای افزایش پنجه‌زنی، طویل شدن خوشه و بهبود عملکرد دانه استفاده می‌شود.
پنبه: برای افزایش رشد رویشی و بهبود عملکرد وش.
ذرت: برای افزایش رشد و بهبود عملکرد دانه.
بادام‌زمینی: به عنوان یکی از محصولات زراعی هدف معرفی شده است.
چغندر قند و نیشکر: در برخی منابع به عنوان محصولات هدف برای افزایش رشد و عملکرد ذکر شده‌اند.
